Spaanse quarantaine

Het is vandaag precies tien jaar geleden dat ik een huis kocht in een klein Spaans bergdorpje. Naast vecino Miguel. Kort nadat we in ons nieuwe huis waren getrokken kwam Miguel langs met een zak rommelige druiven. Ik had hier van andere buitenlanders in de buurt over gehoord. De hartelijke locals komen je gul verwelkomen met dozen sinaasappels, avocados of vijgen. “Zo leuk” kirde een Engelse in de lokale bar. “Ik heb maanden jam gemaakt!” Ik begroette buurman en nam de druiven uitbundig in ontvangst. “7 euro.” mompelde mijn buurman. Oké. Geen welkomstcadeau dus, maar een zak peperdure, belegen druiven. Bedremmeld zocht ik tussen de verhuisdozen naar zeven euro. “Ik heb alleen een tientje” “Ook goed.” mompelde buurman en vertrok weer, tien euro in zijn vuist geklemd. Gedurende de maanden die volgden dook buurman op de meest gênante momenten op met gebutste appels, halfvergane vijgen en, als eenzaam hoogtepunt, een half verrotte meloen. Starend naar de meloen dacht ik: “je bekijkt het maar, amigo.” “Helaas,” zei ik, “ik eet geen meloen.” Daarna droogden de fruitleveringen langzaam op. Door de jaren heen hebben we elkaar steeds beter leren kennen. Ik was op de begrafenis van zijn vader, hij was er toen ik mijn auto in de barranco reed. Ik bracht Hollandse klompjes mee voor zijn eerste kleinkind, hij hielp zoeken toen een van mijn honden kwijt was. Buren zijn we, maar goede buren. We drinken tegenwoordig regelmatig samen een borrel in het café, keuvelen over de olijvenoogst, de waterstand in het reservoir, voetbal.

This image has an empty alt attribute; its file name is vesela-vaclavikova-7CM6bD-HHr8-unsplash-1024x683.jpg


Ik kwam hier vandaag tien jaar geleden wonen. In plaats van het geplande feest zitten we allemaal in quarantaine. Dus liet ik een vrolijke kaart met een goudvis achter bij Miguel’s huis. Of hij het allemaal een beetje trok. Oh, en ik wilde wel wat sinaasappels van hem kopen.
“Liz!” roept Miguel een paar uur later. “Kom, ik heb sinaasappels voor je.” Ik trek mijn portemonnee tevoorschijn. “Nee,” zegt Miguel. “Cadeautje!” Trots zet hij, op gepaste afstand, een hele tas vol avocado’s, sinaasappels en zelfgeperste olijfolie neer. “Goed voor jezelf zorgen nu, buurvrouw.” Ik merk dat ik tranen in mijn ogen krijg. Dit is het beste quarantaine-feestje dat ik me had kunnen voorstellen.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 9.4/10 (5 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +3 (from 3 votes)
Spaanse quarantaine, 9.4 out of 10 based on 5 ratings

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *